من دوست دارم نفر اول باشم

توضیحات

یک داستان اجتماعی درباره‌ی پذیرفتن نوبت و اول نبودن

بسیاری از کودکان دوست دارند در صف، بازی یا فعالیت‌های گروهی نفر اول باشند. وقتی فرد دیگری جلوتر است یا این بار نوبت اوست، کودک ممکن است ناراحت، عصبانی، ناامید یا نگران شود.

در بوکلت «من دوست دارم نفر اول باشم» کودک یاد می‌گیرد که علاقه‌داشتن به اول‌بودن اشکالی ندارد؛ اما همیشه نمی‌توان نفر اول بود. او تمرین می‌کند احساسش را بشناسد، در صورت نیاز از یک راه برای آرام‌شدن استفاده کند، خواسته‌اش را با صدای آرام بیان کند و منتظر رسیدن نوبتش بماند.

کودک همچنین با این مفهوم آشنا می‌شود که گاهی خودش و گاهی فرد دیگری آغازکننده است و برای انتخاب نفر اول نیز می‌توان از روش‌هایی مثل شعر شمارشی، قرعه یا سنگ، کاغذ، قیچی استفاده کرد.

هدف بوکلت ازبین‌بردن علاقهٔ کودک به نفر اول بودن نیست؛ هدف این است که کودک وقتی اول نیست، بتواند احساسش را مدیریت کند و به‌جای جلو زدن، هل‌دادن یا اعتراض با صدای بلند، پاسخ مناسب‌تری انتخاب کند.

کودک چه مهارت‌هایی را تمرین می‌کند؟
شناخت احساس خود هنگام نفر اول نبودن
انتخاب یک راه مناسب برای آرام‌شدن
بیان احساس و خواسته با صدای آرام
منتظرماندن برای نوبت
جلو نزدن و رعایت جای خود در صف
پذیرفتن اینکه گاهی فرد دیگری اول است
منتظرماندن وقتی کودک دیگری بازی را شروع می‌کند
استفاده از روش‌های منصفانه برای انتخاب آغازکننده
تجربهٔ هر دو نقش؛ گاهی اول‌بودن و گاهی منتظرماندن

مناسب برای

والدین، مربیان و درمانگرانی که می‌خواهند مهارت‌های پذیرفتن اول نبودن، انتظار برای نوبت، مدیریت احساس و بیان مناسب خواسته را در موقعیت‌های روزمره مثل صف، کلاس، بازی گروهی و زمین بازی با کودک تمرین کنند.